Bici Bici Karı Nasıl Yapılır? Bir Yaz Akşamı Hikayesi
Kayseri’de yazın en güzel zamanları, akşamları serinlemeden önce, güneşin son ışıkları toprağa vurduğunda başlar. O anı sevmemin tek sebebi, sabahların o bunaltıcı sıcaklığından sonra, sokakların insanlarla dolmaya başlamasıdır. Yavaş yavaş, her köşe başında bir hayata dair izler bırakılır. O izlerden biri de, çocukluğumun en tatlı anılarından biri olan bici bici karıydı. Bici bici, sadece serinletici bir tatlı değil; bir yaz akşamının, bir sokak kültürünün ve bir anının ta kendisiydi. Bu yaz, bici bici karı nasıl yapılır sorusunu yanıtlamak istedim ama olaylar biraz farklı gelişti. İşte, bu tatlı anıların içinde kaybolan, bir hayal kırıklığıyla karışan hikaye…
İlk Bici Bici Karı: Hayal ve Gerçek Arasında
Bir yaz akşamı, annemle pazara gittiğimizde, eski mahallemizdeki o küçücük dükkânın önünde bir grup çocuk toplanmıştı. O dükkânın sahipleri, her zaman o eski, tahta sandalyelerde oturan, güleryüzlü bir çiftti. İki tane beyaz, kar gibi soğuk buz küpü, renkli şuruplarla karıştırılır ve üzerine fıstık şekerleri eklenirdi. O küçük şişe şuruplardan çıkan neşeli renkler, tatlı bir mutluluk duygusu yaratırdı. O çocuklar o anı öyle bir hayranlıkla izlerdi ki, sanki dünya sadece o dükkânın etrafında dönüyordu. Herkesin yüzünde aynı ifadeyi görmek mümkündü; heyecan, neşe ve belki de biraz da sabırsızlık.
O anı hatırladıkça, ne kadar yoğun bir bekleyiş vardı o zamanlar. Biz de annemle içeri girmeye karar verdik. Havanın sıcaklığı birden kaybolmuş gibi, serinlik içimi rahatlatmıştı. O an, bici bici karı almak, o eski dükkânın bembeyaz vitrinine bakmak bile bambaşka bir şeydi. Hızla bir tane aldım, beyaz dondurmanın üzerine şurupları dökmeye başladılar ve bana verdiler. Bir yudum aldım, o tatlı şuruplar ağzımda patladı, beni mutlu etti. Ama bir şey vardı… o tatlı, beklediğim gibi değildi.
Hayal Kırıklığı: Bici Bici Karı Yaparken
Herkesin o tatlıdan bahsetmesi, o eski anılardan, o nostaljik duygudan söz etmesi bekleniyordu. Ama bir sorun vardı. Bici bici, o kadar da kolay bir şey değildi aslında. Evde bu kadar basit görünüyordu. Birkaç malzeme alıp, birkaç saniyede hazırlayabileceğimi düşünmüştüm ama o kadar kolay değildi. Soğuk kış günlerinde annemin verdiği tarifle, buzları hazırlamak için 3 saat uğraşmak… o kadar basit bir şey değildi işte. O gün, o eski dükkândan aldığım tatlıyla hayal kırıklığım büyüdü. İşte, o an düşündüm; “Bici bici, sadece bir tatlı değil, bir hatıra. O hatıra bir kere bozulduğunda, ne kadar uğraşırsan uğraş, yerini tutmaz.”
Bici Bici Karı Nasıl Yapılır? Gerçekten Öğrendim mi?
O gün, bici bici yapmayı kafama koydum. Her şeyin doğru olmasını istedim. Karışımdan buzlar, renkli şuruplar, üstüne fıstık şekerleri derken, her şeyi o eski dükkâna benzetmeye çalıştım. Kendi mutfak deneyimlerimi, o eski çocukluk yıllarımdaki tatları bulmak istedim ama ne yazık ki… olmadı. Bici bici karı yaparken, her şey çok da kolay değildi. Şurup rengi tam oturmadı, buzlar yeterince ince değildi, üstüne koyduğum fıstık şekerleri de beklentilerimi karşılamadı. Yavaşça sormaya başladım, “Gerçekten yapabiliyor muyum? Gerçekten hissettirebiliyor muyum?” O eski tat ve o eski hissiyatı yakalamak… o kadar zor ki. O tatlının aslında içimdeki boşluğu dolduran bir şey olduğunu anladım. Belki de bici bici, sadece bir tatlı değil. O anı yaşamanın, o anı hatırlamanın bir yoluydu.
O Anı Yeniden Bulmak
O tatlıyı ilk aldığımda, mutfakta iki saat uğraşmamın ardından, hala kaybolan şeyi bulamadım. Ama içimde bir umut vardı. Bici bici karı, sadece bir tatlı değil. İnsanların yediği bir şey değil, yaşadığı bir andı. O anı yeniden yaşadım belki. Belki de o eski tadı yakalamak, yılların ötesine geçmek ve bu yaz akşamının geri gelmesi demekti. Sonuçta, o yaz akşamındaki gibi, hem hayal kırıklığı hem de tatlı bir umudu hissettim.
Bici bici karı, bir yaz akşamının anıydı. Ama o anı, ne kadar uğraşırsam uğraşayım, tekrar yaşayamayacağım. Belki de tatların anılarla birleşmesi, insanı biraz kırar, biraz umutlandırır. Ama bu, gerçekten büyülü bir şeydi. Belki, bir gün tekrar, o eski tatla, o eski dükkânda, aynı heyecanla bir bici bici alırım… Kim bilir? Ya da belki, o günü özlemle hatırlayarak mutfakta farklı tatlar denemeye devam ederim.